لغت نامه دهخدا
مستفضل. [ م ُ ت َ ض ِ ]( ع ص ) نعت فاعلی از استفضال. باقی گذارنده چیزی. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || فزونی خواهنده. ( از منتهی الارب ). چیزی را افزون بر حق خودگیرنده. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استفضال شود.
مستفضل. [ م ُ ت َ ض ِ ]( ع ص ) نعت فاعلی از استفضال. باقی گذارنده چیزی. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || فزونی خواهنده. ( از منتهی الارب ). چیزی را افزون بر حق خودگیرنده. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استفضال شود.