مراشقه

لغت نامه دهخدا

( مراشقة ) مراشقة. [ م ُ ش َق َ ] ( ع مص ) با هم و برابر رفتن. ( منتهی الارب ). مسایره. ( از اقرب الموارد ): راشقه مقصده؛ سایره الیه؛ باراه فی المسیر، رشق کل صاحبه فتراشقوا. ( متن اللغة ).

فرهنگ فارسی

با هم و برابر رفتن

جمله سازی با مراشقه

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 در اساطیر و داستان‌های حماسی کهن، مهارت در فنون مراشقه و پرتاب نیزه یکی از ویژگی‌های اصلی قهرمانان و جنگجویان بزرگ در میدان‌های نبرد بود.

💡 تمرینات سخت و مداوم در زمینه مراشقه و تیراندازی، برای سربازان در دوران باستان جهت افزایش دقت و سرعت در مبارزات دفاعی بسیار حیاتی بود.

💡 کتاب‌های تاریخی با جزئیات بسیار زیادی به توصیف فنون مراشقه و نحوه استفاده از سلاح‌های پرتابی در جنگ‌های بزرگ میان امپراتوری‌های مختلف پرداخته‌اند.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران