مدکل

لغت نامه دهخدا

مدکل. [ م ُ دَک ْ ک ِ ] ( ع ص ) کسی که اسب و اشتر را در خاک غلطاند. ( آنندراج ): دکل الدابة؛ مرغها. ( متن اللغة ). نعت فاعلی است از تدکیل. رجوع به تدکیل شود.