متنفغ
لغت نامه دهخدا
متنفغ. [ م ُ ت َ ن َف ْ ف ِ ] ( ع ص ) دست که آبله ناک و سست و تنگ گردد از کار. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). آبله کرده از کار و محنت. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تنفغ شود.
متنفغ. [ م ُ ت َ ن َف ْ ف ِ ] ( ع ص ) دست که آبله ناک و سست و تنگ گردد از کار. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). آبله کرده از کار و محنت. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تنفغ شود.