متثئب

لغت نامه دهخدا

متثئب. [ م ُ ت َ ث َءْ ءِ ] ( ع ص ) سست و کاهل. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || تجسس کننده. ( آنندراج ). تجسس کننده خبر خوش سودمند. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به متثائب و تثأب شود.