لغت نامه دهخدا
لشکرشکر. [ ل َ ک َ ش ِ ک َ ] ( نف مرکب ) لشکرشکن. لشکرشکار:
شاه فرخنده پی و میری آزادخویی
گرد لشکرشکن و شیری لشکرشکری.فرخی.
لشکرشکر
فرهنگ عمید
لشکرشکرنده، درهم شکنندۀ لشکر.
فرهنگ فارسی
( صفت ) لشکر شکار: شاه فرخنده پی و میری آزاده خویی گرد لشکر شکن و شیری لشکر شکری. ( فرخی لغ. ) توضیح در دیوان فرخی. چا. د. ۳۷۸: شیری دشمن شکری.
