شیخ علی رفیش

[ویکی فقه] شیخ علی رُفیش، از علما و مدرسان مجاهد شیعه عراق در قرن سیزدهم و چهاردهم هجری است.
او فرزند یاسین و از خاندان معروف «آل غفور» نجف بود که خدمتگزاران حرم امیرالمؤمنین (علیه السّلام) بودند. وی در حدود ۱۲۶۰ ق در نجف اشرف به دنیا آمد و پس از فراگرفتن دروس ابتدایی و مبادی علوم، در دروس فقه و اصول سید حسین کوه کمره ای، میرزا حبیب الله رشتی، شیخ محمد حسین کاظمی و دیگران حاضر شد.
مقام علمی و اخلاقی
او در علم فقه چهره ای درخشان گردید تا آنجا که استادش کاظمی به اجتهاد او شهادت داد و فتاوا را به وی ارجاع کرد. پس از درگذشت کاظمی در ۱۳۰۸ ق مقلدان وی به شیخ علی رفیش رجوع کردند. او در صحن شریف اقامه جماعت می کرد.از حوزه درس وی شمار بسیاری اهل، به ویژه طلاب شیعه عرب فارغ التحصیل شدند. او به مستحقان در اسرع وقت کمک می کرد و آن را به تأخیر نمی انداخت و به اطرافیان و نزدیکان خود اجازه نمی داد تا از حقوق شرعی بیش از آنچه نیاز دارند، استفاده نمایند.
فتوای جهاد
در ۱۳۲۹ ق که استعمارگران ایتالیایی به طرابلس غرب (لیبی)، از متصرفات عثمانی، حمله کرده و آنجا را به تصرف خود درآوردند، وی به همراه جمعی از مراجع و علمای برجسته شیعه عتبات بر ضد استعمارگران ایتالیایی فتوای جهاد صادر نمود. همچنین در ذیحجه ۱۳۳۲ ق که جنگ جهانی اول آغاز شد و متفقین به عثمانی اعلام جنگ کرد و متعاقب آن نیروهای انگلیسی بندر فاو را در جنوب عراق، اشغال نمودند، وی طی فتوایی، حفظ بیضه اسلام و دفاع از سرزمین های اسلامی را در مقابل کفار، واجب دینی و فریضه الهی برای عموم عشایر و مسلمانان برشمرد و از عشایر عراق خواست تا اختلافات خود را کنار نهاده و در مقابل دشمن مقاومت نمایند.
وفات
...