لغت نامه دهخدا
شکنیدن. [ ش ِ ک َ دَ ] ( مص ) شکستن. مصدر دیگر شکستن:
بسا حصن بلندا که می گشاد
بسا کره نوزین که بشکنید.رودکی.رجوع به شکستن شود.
شکنیدن. [ ش ِ ک َ دَ ] ( مص ) شکستن. مصدر دیگر شکستن:
بسا حصن بلندا که می گشاد
بسا کره نوزین که بشکنید.رودکی.رجوع به شکستن شود.