شلل گوش

شلل گوش. [ ش َ ل َ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) سگ شکاری که موی بسیار بر گوش او رسته و گوشهایش فروآویخته باشد. ( ناظم الاطباء ) ( از برهان ) ( انجمن آرا ) ( از آنندراج ) ( از فرهنگ جهانگیری ):
سه چیزت می برد غم از دل ریش
اگر اهل دلی دست آر و مندیش
سمند گورتاز و باز همدم
شلل گوشی که در خشکان زند نیش.بندار رازی ( از انجمن آرا ).

سگ شکاری که موی بسیار بر گوش او رسته و گوشهایش فرو آویخته باشد.