لغت نامه دهخدا
شاخ کردن. [ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) حجامت کردن. ( ناظم الاطباء ). || بصورت تاری درآوردن: نمک طبرزد بشکافند و شاخ کنند و بمجرای قضیب در نهند. ( ذخیره خوارزمشاهی ). || شاخه برآوردن. شاخه زدن:
درخت دانش من شاخ کرد و میوه نمود
شکوفه داد کنون اندر آمده ست ببار.ناصرخسرو.
