لغت نامه دهخدا
( بجیة ) بجیة. [ ب ُ ج َی ْ ی َ ] ( اِخ ) طبری، پسر علی بن بجیه محدث بوده است. ( منتهی الارب ).
بجیه. [ ب ُ ج َی ی َ ] ( اِخ ) نام زنی که روایت میکند از شیبه حجبی و از وی ثابت ثمالی روایت کند.
( بجیة ) بجیة. [ ب ُ ج َی ْ ی َ ] ( اِخ ) طبری، پسر علی بن بجیه محدث بوده است. ( منتهی الارب ).
بجیه. [ ب ُ ج َی ی َ ] ( اِخ ) نام زنی که روایت میکند از شیبه حجبی و از وی ثابت ثمالی روایت کند.
