لغت نامه دهخدا
اعیا. [ اَ ] ( ع ن تف ) درمانده تر. ( از المزهر ص 298 ).
- امثال:
اعیامن باقل و هو رجل من ایاد و قیل من ربیعه...( المزهر ج 1 ص 298 ).
اعیا من ید فی رحم.
اعیا
فرهنگ عمید
۱. مانده کردن، خسته کردن، درمانده کردن کسی را در کار.
۲. دشوار شدن کار بر کسی.
۳. مانده شدن.
فرهنگ فارسی
۱ - ( مصدر ) مانده کردن خسته کردن. ۲ - ( مصدر ) مانده شدن دشوار شدن کاربر کسی.
دمانده تر
