اشتباب

لغت نامه دهخدا

اشتباب. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) جوان گردانیدن: اشتب اﷲ قرنه؛ جوان گرداند او را خدای. ( منتهی الارب ).

جوان گردانیدن. اشتب الله قرنه جوان گرداند او را خدای.