گردن خاریدن

گردن خاریدن. [ گ َ دَ دَ ] ( مص مرکب ) کنایه از عذر آوردن و بهانه کردن باشد. کنایه از بهانه آوردن و درنگ کردن است.( آنندراج ). اظهار تفکر و تحیر. ( غیاث ):
ز تیغی کآنچنان گردن گذارد
چه خارد خصم اگر گردن نخارد.نظامی.پس از صد وعده کم دادی ترا امروز می بینم
بیاور بوسه ای، گردن چه میخاری چه میگویی ؟اوحدی.گره تا میتوانی باز کن از کارمحتاجان
چو بیکاران به ناخن گردن خود را مخار اینجا.صائب. || ستیزیدن و درافتادن با کسی:
با خود مرا به خشم میار ای چرخ
گردن مخار ضیغم غضبان را.قاآنی.

( ~. دَ ) (مص ل. ) عذر آوردن، بهانه آوردن.

( مصدر ) ۱ - خارش دادن گردن. ۲ - عذر آوردن بهانه آوردن: زتیغی کان چنان گردن گذارد چه خارد خصم اگر گردن نخارد ? ( نظامی ) ۳ - تحیر نمودن اظهار تعجب کردن: گره تا میتوانی باز کن از کار محتاجان چو بیکاران بناخن گردن خود را مخار اینجا ( صائب ) ۴ - تحریک کردن: با خود مرا بخشم میارای چرخ. گردن مخار ضیغم غضبان را. ( قا آنی )

عذر آوردن، بهانه آوردن.