گران پایه

گران پایه. [ گ ِ ی َ / ی ِ ] ( ص مرکب ) گران قدر. بلندمرتبه. عالی مقام:
نشسته به در بر گران پایگان
به پرده درون جای پرمایگان.فردوسی.از ایشان هر آن کس که پرمایه بود
به گنج و به مردی گران پایه بود.فردوسی.

( ~. یِ ) (ص مر. ) گران قدر، بلند - مرتبه.

بلندمرتبه، عالی رتبه، عالی مقام: ازایشان هر آن کس که پرمایه بود / به گنج و به مردی گران پایه بود (فردوسی: ۷/۱۳۳ ).

عالب قدر بلند پایه بلند مرتبه: از ایشان هران کس که پرمایه بود بنگج و بمردی گران پایه بود....

گران قدر، بلند - مرتبه.