لغت نامه دهخدا
کفشکی. [ ک َ ش َ ] ( اِ ) در اصطلاح کُشتی، فنی است و آن چنان است که چون حریف دریابدکه هیچ جای خودش در بند خصم نیست ناگاه با نوک پنجه پا به وسط پای حریف و بیضه او زند تا معلق برزمین افتد. ( از غیاث ) ( از آنندراج ) ( فرهنگ فارسی معین )
- کفشکی زدن:
خصم تیرآور اگر دم زند آماجش کن !
بزنش کفشکی و چکمه مرحاجش کن !( از فرهنگ فارسی معین ).
