لغت نامه دهخدا
کرکاوله. [ ک َ وِ ل َ / ل ِ ] ( اِ مرکب ) ( از: کرک، مرغ + آوله، صورتی از آبله )آبله مرغان در لهجه مردم قزوین. ( یادداشت مؤلف ).
کرکاوله. [ ک َ وِ ل َ / ل ِ ] ( اِ مرکب ) ( از: کرک، مرغ + آوله، صورتی از آبله )آبله مرغان در لهجه مردم قزوین. ( یادداشت مؤلف ).