لغت نامه دهخدا
کدب. [ ک َ / ک ُ / ک َ دِ / ک َ دَ ] ( ع اِ ) سپیدی که بر ناخن نوجوانان پیدا گردد. کذب. کُدَیباء. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). واحد آن کدبة است. ( از اقرب الموارد ).
کدب. [ ک َ دِ ] ( ع اِ ) خون تازه. ( بحر الجواهر ) ( مهذب الاسماء ). دم کدب؛ خون سپیدگون تنک رقیق. ( ناظم الاطباء ).و قراءَ ابن عباس «بِدَم کَدِب »، ای ضارب الی البیاض کانه دم قد اثر فی قمیصه فلحقته اعراضه کالنقش علیه. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
