لغت نامه دهخدا
واحرب. [ ح َ رَ ] ( ع صوت مرکب ) ( از: «وا» ندبه + منادای مندوب )لفظی است که اعراب در حال مصیبت گویند:
جفت او دیدش بگفتا واحرب
پس بلالش گفت نه نه واطرب.مولوی.
واحرب
فرهنگ عمید
در حال مصیبت می گویند، افسوس.
واحرب. [ ح َ رَ ] ( ع صوت مرکب ) ( از: «وا» ندبه + منادای مندوب )لفظی است که اعراب در حال مصیبت گویند:
جفت او دیدش بگفتا واحرب
پس بلالش گفت نه نه واطرب.مولوی.
در حال مصیبت می گویند، افسوس.
