هلبس
لغت نامه دهخدا
هلبس. [ هََ ب َ ] ( ع اِ ) کسی. ( منتهی الارب ): ما فی الدار هلبس؛ یعنی کسی نیست که بدو انس توان گرفت. ( از اقرب الموارد ).
هلبس. [ هََ ب َ ] ( ع اِ ) کسی. ( منتهی الارب ): ما فی الدار هلبس؛ یعنی کسی نیست که بدو انس توان گرفت. ( از اقرب الموارد ).