لغت نامه دهخدا
نیک مزاجی. [ م ِ ] ( حامص مرکب ) نیکومزاجی. دارای مزاج سالم بودن. || خوش خویی. خوش مشربی. ( فرهنگ فارسی معین ).
نیک مزاجی. [ م ِ ] ( حامص مرکب ) نیکومزاجی. دارای مزاج سالم بودن. || خوش خویی. خوش مشربی. ( فرهنگ فارسی معین ).
۱ - دارای مزاج سالم بودن. ۲ - خوش خویی خوش مشربی.