نوکاء

واژه «نوکاء» در زبان عربی، صورت مؤنث واژه «انوک» است و در منابع لغوی قدیم به عنوان صفتی برای توصیف فردی نادان، ساده‌لوح و کم‌خرد به کار رفته است. این واژه معمولاً برای اشاره به زنی به کار می‌رود که از نظر رفتار یا فهم، دچار سادگی بیش از حد یا کم‌تجربگی در امور زندگی است. ریشه این واژه به «انوک» بازمی‌گردد که در لغت به معنای احمق، ابله یا فردی است که درک و تشخیص درستی از امور ندارد. در متون لغوی، «انوک» به صورت عام برای هر فرد نادان و سبک‌عقل، چه مرد و چه زن، استفاده شده و جمع آن نیز به صورت «نَوکی» یا «نوک» آمده است. «نوکاء» به عنوان شکل مؤنث، همین مفهوم را برای زنان بیان می‌کند و بار معنایی آن بیشتر ناظر بر ساده‌لوحی و بی‌تجربگی است. در برخی متون قدیمی، این واژه همراه با جملات تعجبی برای تأکید بر شدت نادانی فرد نیز به کار رفته است. کاربرد این واژه در ادبیات کهن بیشتر جنبه توصیفی و گاه انتقادی داشته و برای نشان دادن ضعف فکری یا تصمیم‌گیری نادرست افراد استفاده می‌شده است. همچنین در فرهنگ‌های لغت، «انوک» به عنوان کسی معرفی شده که در رفتار و گفتار از تعقل کافی برخوردار نیست و زود فریب می‌خورد. بنابراین «نوکاء» در مجموع واژه‌ای است که برای توصیف زن نادان یا ساده‌لوح در زبان عربی کلاسیک به کار می‌رود. این واژه در متون امروزی کاربرد رایج ندارد و بیشتر در منابع لغوی و ادبی قدیم دیده می‌شود.