ناخداترس

ناخداترس. [ خ ُ ت َ ] ( ص مرکب ) آن که از خدا نترسد. ( آنندراج ). کسی که از خدا نمی ترسد. ( ناظم الاطباء ). غیرمتقی. ناپرهیزگار. که پرهیزگار و خدا ترس نیست:
ترسم از قهر ناخداترسان
زآن سبب در خدا گریخته ام.خاقانی.خدا ترس را سازگار است بخت
بود ناخداترس را کار سخت.نظامی.شه شنیدم که داشت دستوری
ناخداترس و از خدا دوری.نظامی.طلب کردم از پیش و پس چوب و سنگ
که ای ناخداترس بی نام و ننگ.سعدی.سیاهان براندند کشتی چو دود
که آن ناخدا ناخداترس بود.سعدی.

( صفت ) ۱ - آنکه از خدا نترسد خدانترس: سیاهان براندند کشتی چو دود که آن ناخداناخداترس بود. ( بوستان ) ۲ - ناپرهیزگار غیرمتقی مقابل خداترس. توضیح درقدیم [ نا] را بر سر ترکیب صفت فاعلی میاورند. ( ناحق شناس ).