لغت نامه دهخدا
میامین. [ م َ] ( ع ص، اِ ) ج ِ میمون، به معنی مبارک و نیکبخت. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). اشخاص مبارک و چیزهای مبارک واین جمع میمون است. ( غیاث ). و رجوع به میمون شود.
- امام میامین؛ پیشوای نیک بختان و مبارک وجودان. و ناصرخسرو در بیت زیر آن را ظاهراً به عنوان لقبی برای امیرالمؤمنین علی علیه السلام آورده است:
فخرم بس آن که در ره دین حق
بر مذهب امام میامینم.ناصرخسرو.
