لغت نامه دهخدا
مؤاکل. [ م ُ آ ک ِ ] ( ع ص ) هم سفره و هم خوراک. ( ناظم الاطباء ). هم خوراک. ( از یادداشت مؤلف ).
مواکل. [ م ُ ک ِ ] ( ع ص ) رجل مواکل؛ مرد عاجز که کار خود را به دیگری سپارد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
مؤاکل. [ م ُ آ ک ِ ] ( ع ص ) هم سفره و هم خوراک. ( ناظم الاطباء ). هم خوراک. ( از یادداشت مؤلف ).
مواکل. [ م ُ ک ِ ] ( ع ص ) رجل مواکل؛ مرد عاجز که کار خود را به دیگری سپارد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
