مناتره

لغت نامه دهخدا

( مناترة ) مناترة. [ م ُت َ رَ ] ( ع مص ) سخن بلند گفتن. یقال: کلمه مناترة. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).