ممحوض صفتی عربی است که به معنای خالص، بیآمیختگی و پاک از هر شائبه به کار میرود. این واژه از ریشه «محض» گرفته شده و بر چیزی دلالت دارد که کاملاً ناب و بدون اختلاط باشد. ممحوض میتواند برای توصیف نیت، محبت، خیرخواهی یا هر امر معنوی و اخلاقی استفاده شود که عاری از ریا، غرض یا آلودگی باشد. در متون دینی و ادبی، این صفت غالباً برای بیان صداقت کامل و اخلاص به کار میرود. همچنین در کاربردهای علمی و فلسفی، ممحوض به چیزی اطلاق میشود که ماهیت آن کاملاً روشن و خالص باشد. این واژه بار معنایی مثبتی دارد و نشاندهنده کمال و پاکی است. به طور کلی، ممحوض یعنی چیزی که به نهایت خلوص رسیده و هیچگونه آمیختگی در آن وجود ندارد.
ممحوض
لغت نامه دهخدا
ممحوض. [ م َ ] ( ع ص ) خالص. بی آمیغ. ( از آنندراج ): رجل ممحوض النسب؛ مرد خالص گوهر. ( منتهی الارب ). گهری. نژاده. رجل ممحوض النسب؛ مرد خالص نسب. ( از اقرب الموارد ). رجل ممحوض النسب و الحسب؛ مرد خالص نسب پاک گوهر. ( ناظم الاطباء ). اصیل. نجیب. نسیب. پاک نژاد. پاک گهر. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).