ملتب

لغت نامه دهخدا

ملتب. [ م ِ ت َ ] ( ع ص ) مرد گوشه نشین و ملازم خانه از ترس فتنه و شورش و فساد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).