لغت نامه دهخدا
( مقثاءة ) مقثاءة. [ م َ ث َ ءَ ] ( ع اِ ) خیارزار. ( صراح ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). خیارزار و بستان خیار. ( ناظم الاطباء ). موضع خیار. مقثوءة. ج، مقاثی. ( از اقرب الموارد ). || ( ص ) ارض مقثاءة و مقثوءة؛ زمین دارای خیار. ( از اقرب الموارد ).