مفکول

واژه «مفکول» در متون لغوی عربی و فارسی کهن به معنای فرد یا حالتی است که دچار لرزش و رعشه شده باشد. این واژه معمولاً برای توصیف انسانی به کار می‌رود که بر اثر ترس، بیماری یا ضعف جسمانی دچار لرزه در اندام‌ها شده است. در منابع لغوی، «مفکول» به عنوان صفت مفعولی از ریشه‌ای به کار رفته که مفهوم لرزیدن و رعشه داشتن را منتقل می‌کند. این واژه بیشتر در متون قدیمی پزشکی و ادبی دیده می‌شود و کاربرد آن در زبان امروز بسیار محدود است. در مفهوم کلی، «مفکول» نشان‌دهنده وضعیتی است که در آن بدن فرد از حالت تعادل طبیعی خارج شده و دچار لرزش غیرارادی می‌شود. این حالت ممکن است ناشی از سرما، اضطراب یا بیماری‌های جسمی باشد. در برخی توضیحات لغوی، این واژه معادل کسی دانسته شده که به شدت لرزان و ناتوان از کنترل حرکت طبیعی بدن خود است. از نظر معنایی، «مفکول» واژه‌ای توصیفی و تصویری است که وضعیت جسمی فرد را به صورت دقیق و قابل مشاهده بیان می‌کند. این واژه در زبان ادبی برای نشان دادن شدت ضعف یا تأثر جسمی نیز به کار رفته است. بنابراین این کلمه به معنای فرد لرزه‌زده و دچار رعشه است که در اثر عوامل مختلف دچار لرزش غیرارادی شده باشد.