لغت نامه دهخدا
مستثیب. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استثابة. || باز پس گیرنده مال. ( اقرب الموارد ). || پاداش خواهنده از کسی. ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). || آنکه ثواب می کند. ( ناظم الاطباء ). رجوع به استثابة شود.
مستثیب. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استثابة. || باز پس گیرنده مال. ( اقرب الموارد ). || پاداش خواهنده از کسی. ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). || آنکه ثواب می کند. ( ناظم الاطباء ). رجوع به استثابة شود.