لغت نامه دهخدا
مدغدغ. [ م ُ دَ دَ ] ( ع ص ) آنکه در حسب یا نسب خود معیوب باشد. ( منتهی الارب ). حرام زاده. ( مهذب الاسماء ). مغمور در حسب یا نسب. ( از متن اللغة ).
مدغدغ. [ م ُ دَ دِ ] ( ع ص ) طعن کننده. ( آنندراج ). در عرض کسی طعنه زننده. ( از متن اللغة ). نعت فاعلی است از دغدغة. رجوع به دغدغة شود.
