لغت نامه دهخدا
فروچکاندن. [ ف ُ چ َ / چ ِ دَ ] ( مص مرکب ) فروریختن. چکانیدن:
به تیر مژه ز آهن فروچکاند خون
چنانکه میر به پولاد سنگ از دل سنگ.فرخی.
فروچکاندن. [ ف ُ چ َ / چ ِ دَ ] ( مص مرکب ) فروریختن. چکانیدن:
به تیر مژه ز آهن فروچکاند خون
چنانکه میر به پولاد سنگ از دل سنگ.فرخی.
فرو ریختن. چکانیدن