لغت نامه دهخدا
( غینة ) غینة. [ غ َ ن َ ] ( ع اِ ) درختستان بی آب. ( منتهی الارب ). درختان بی آب. ( آنندراج ). درختان درهم رفته بی آب. و اگر آب داشته باشد غیضه است. || الغینة الشجراء؛ به همان معنی مذکور یعنی درختان درهم رفته بی آب است، چنانکه گویند: الغیضة الخضراء. ( از اقرب الموارد ).
غینة. [ ن َ ] ( ع اِ ) آنچه برود از مردار. ( مهذب الاسماء ). زرداب و ریم که از مردار پالاید. ( منتهی الارب ). زرداب و ریم، و بقولی آنچه از مرده جاری شود، یا چیزی که از جیفه درآید. ( از اقرب الموارد ).
غینة. [ غ َ ن َ ] ( اِخ ) موضعی است به یمامه. ( منتهی الارب ) ( از معجم البلدان ). اعشی گوید:
حتی تحمل منه الماء تکلفة
روض القطا فکثیب الغینة السهل.( از معجم البلدان ).
غینة. [ غ َ ن َ ] ( اِخ ) زمینی است بشام. ( منتهی الارب ). بقول ابوالفتح نام جایی در شام است و اﷲ اعلم بحقائق الامور. ( از معجم البلدان ). در اعلام المنجد آمده: الغینة قریه ای است در کسروان از کشور لبنان. آثار قدیمی دارد که از پرستش مردم فینیقیه به لادونیس یا تموز حکایت می کند - انتهی.