لغت نامه دهخدا
( عبیثة ) عبیثة. [ ع َ ث َ ] ( ع اِ ) پینو و طعامی است که در آن بجای گوشت نمک اندازند. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || طعامی است که از آرد و روغن و خرما سازند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( اقرب الموارد ). جو و گندم آمیخته. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || آمیزش نسبت، یقال: فلان عبیثة؛ یعنی در نسبت او آمیزش و خلط است. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). عبیثة الناس؛ مردم از هر جنس در آمیخته. ( منتهی الارب ).