لغت نامه دهخدا
( طخنة ) طخنة. [ طُ خ َ ن َ ] ( ع ص ) سخت کوتاه. ( مهذب الاسماء ). این لغت در سه نسخه خطی از مهذب الاسماء بدین صورت در «باب الطاء المضمومة مع الخاء» ثبت شده، ولی صاحب تاج العروس در ماده طحن در ضمن مستدرکات گوید: قال الزجاج: الطخته، القصیر فیه لوثة. و نقل الازهری عن ابن الاعرابی اذا کان الرجل نهایة فی القصر، فهو الطخته. ( و در تاج العروس کلمه طختة بدون اعراب است ).