لغت نامه دهخدا
( طابقیة ) طابقیة. [ ب ِ قی ی َ ] ( ع ص ) عِمّة طابقیة؛ نوعی از دستار بستن. و آن سربستن باشد بی زیر حَنک. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
( طابقیة ) طابقیة. [ ب ِ قی ی َ ] ( ع ص ) عِمّة طابقیة؛ نوعی از دستار بستن. و آن سربستن باشد بی زیر حَنک. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
[ویکی فقه] طابِقیّه، به عمامه بدون تحت الحنک گفته می شود.
از آن به مناسبت در باب صلات نام برده شده است.
حکم نماز با طابقیه
نماز گزاردن با عمامه بدون تحت الحنک (تحنیک) مکروه است. برخی قدما تعبیر به عدم جواز نماز با چنین عمامه ای کرده اند.