لغت نامه دهخدا
شوکار.[ ش َ / شُو ] ( ص مرکب ) که در شب کار کند. شبکار. ( ناظم الاطباء ). رجوع به شبکار شود. || مبدل شبکار که شب دزد باشد. ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ).
شوکار.[ ش َ / شُو ] ( ص مرکب ) که در شب کار کند. شبکار. ( ناظم الاطباء ). رجوع به شبکار شود. || مبدل شبکار که شب دزد باشد. ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ).
۱. کسی که در شب کار می کند.
۲. شبگرد.
۳. دزدی که در شب دزدی می کند.