شوامخ
لغت نامه دهخدا
شوامخ. [ ش َ م ِ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ شامخة. شامخات. جبال ٌ شوامخ؛ کوههای بلند. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || چیزهای بلند و بلندیها و این جمع شامخه است مشتق از شُموخ بمعنی بلند شدن. ( غیاث اللغات ). شواهق. ( یادداشت مؤلف ). || ج ِشامخ. ( دستوراللغة ). و رجوع به شامخ و شامخة شود.
فرهنگ معین
(شَ مِ ) [ ع. ] (ص. اِ. ) جِ شامخ و شامخه.
فرهنگ عمید
= شامخه
ویکی واژه
جِ شامخ و شامخه.
جمله سازی با شوامخ
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 شاعران کلاسیک ایرانی همواره از شوامخ کوهها و قلههای بلند برای توصیف عظمت و شکوه طبیعت در آثار خود استفاده کردهاند.
💡 در میان آن همه شوامخ و بلندیهای جغرافیایی، تنها کسانی که جسارت داشتند توانستند به قلههای نفوذناپذیر و بسیار مرتفع برسند.
💡 زیبایی خیرهکننده شوامخ کوهستان در هنگام طلوع خورشید، منظرهای بینظیر و باشکوه را برای گردشگران و عکاسان به ارمغان میآورد.