لغت نامه دهخدا
( شداة ) شداة. [ ش ُ ] ( ع اِ ) بیخودی و بیهوشی. ( منتهی الارب ). شداه، حیرت و دهش. ( از اقرب الموارد ).
شداة. [ ش ُ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ شاد. راننده یا حدی خواننده برای شتر. ( از اقرب الموارد ).
شداه. [ ش ُ ] ( ع اِ ) شداة. و رجوع به شداة شود.