لغت نامه دهخدا
شاذب. [ ذِ ] ( ع ص ) دورشونده از جای خود. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || تنهای مأیوس از رستگاری خویش. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
شاذب. [ ذِ ] ( ع ص ) دورشونده از جای خود. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || تنهای مأیوس از رستگاری خویش. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).