سیدعطاءالله بن محمدباقر موسوی چهارسوقی اصفهانی
سید عطاءالله بن محمدباقر موسوی چهارسوقی اصفهانی از عالمان پرهیزگار و برجسته خاندان موسوی چهارسوقی در اصفهان بود. وی در روز سهشنبه بیست و نهم ربیعالاول سال ۱۲۶۶ هجری قمری در اصفهان، در خانوادهای مشهور به علم و فضیلت دیده به جهان گشود. پدر او، سید محمدباقر موسوی خوانساری، صاحب کتاب معروف روضات الجنّات، از بزرگترین علما و رجال علم و تراجم شیعه در قرن سیزدهم بود و نقش مهمی در تربیت علمی پسر خویش داشت. سید عطاءالله از کودکی در محیط علمی اصفهان رشد کرد و نزد پدر و گروهی از علمای برجسته آن شهر به تحصیل پرداخت. از جمله استادان و مشایخ او میتوان از عمویش سید محمدهاشم چهارسوقی، آقانجفی اصفهانی، و نیز سید محمدکاظم طباطبائی یزدی (صاحب عروةالوثقی) یاد کرد. او از برخی ایشان اجازه روایت و نیز گواهی شایستگی علمی دریافت نمود و در زمره عالمان مورد اعتماد شناخته شد. وی به سبب تربیت در خاندانی عالمپرور، و نیز به دلیل پارسایی، تواضع، سادهزیستی و دوری از شهرت، به عنوان عالمی وارسته و متقی شناخته میشد. در منابع تاریخی از او با تعبیر «زاهد متّقی» یاد شده است. هرچند آثار تألیفی گستردهای از او گزارش نشده، اما حضور او در میان شاگردان و وارثان حوزه علمی خاندان چهارسوقی اهمیت ویژهای دارد؛ زیرا این خاندان نقش مؤثری در تداوم سنتهای علمی و اخلاقی حوزه اصفهان در قرنهای اخیر ایفا کردهاند. فضای علمی زمان سید عطاءالله، عصر انتقال قدرت علمی از دورههای صفویه و پساصفویه به دوره جدید حوزههای شیعی بود و او در این گذار، در پیکره مدرسه علمی اصفهان و خوانسار جایگاه طبیعی و معتبر داشت. از او به عنوان چهرهای آرام، اخلاقی، و اهل خدمت به مردم یاد شده است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] سیدعطاءاللّه بن محمدباقر موسوی چهارسوقی اصفهانی، از علمای اصفهان در قرن سیزده هجری بوده است.
میرزا عطاءاللّه چهارسوقی فرزند میرزا محمّدباقر موسوی چهارسوقی (صاحب روضات) عالم فاضل زاهد متّقی در روز سه شنبه ۲۹ ربیع الاولی ۱۲۶۶ق متولده شده و نزد پدر جلیل القدر خود و سایر علمای اصفهان تلمّذ نموده و از ایشان و عموی عالی مقام خود محمّدهاشم چهارسوقی و همچنین محمّدتقی آقانجفی و آقا سیّدمحمّدکاظم طباطبائی یزدی موفق به اخذ اجازه گردیده است.وی سرانجام در چهارشنبه ۶ جمادی الاولی ۱۳۳۵ق وفات یافته و در تکیه آقا میرزا محمّدباقر چهارسوقی جنب پدر بزرگوار خود مدفون گردید. ایشان مؤلّف فهرستی است بر «روضات الجنّات» که آن را «مفتاح الروضات» نامیده است.
مهدوی، سیدمصلح الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۳۴۳.
۱. ↑ مهدوی، سیدمصلح الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۳۴۳.۲. ↑ مهدوی، سیدمصلح الدین، سیری در تاریخ تخت فولاد، ص۸۰.۳. ↑ روضاتی، سیدمحمدعلی، زندگانی آیت الله چهارسوقی، ص۱۷۰-۱۷۱.۴. ↑ معلم حبیب آبادی، محمدعلی، مکارم آلاثار، ج۵، ص۱۸۱۹-۱۸۲۱.۵. ↑ آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، نقباء البشر، ج۳، ص۱۳۷۲.
منبع
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۴، ص۴۴۴.
...