لغت نامه دهخدا
( سر فرودآوردن ) سر فرودآوردن. [ س َ ف ُ وَ دَ ] ( مص مرکب ) سر فروآوردن. قبول کردن. ( آنندراج ). تسلیم شدن. مطیع گشتن. منقاد شدن: از آسمان کلاه میبارد اما بر سر آنکه سر فرودآرد. ( خواجه عبداﷲ انصاری ).
چون سپیدار سر ز بی هنری
از ره مردمی فرونارند.ناصرخسرو.هرکه زر دید سر فرودآرد
ور ترازوی آهنین دوش است.سعدی.سر امید فرودآر و روی عجز بمال
بر آستان خداوندگار بنده نواز.سعدی.نزیبد ترا با چنین سروری
که سر جزبه طاعت فرودآوری.سعدی.سر به سریر سلطنت بنده فرونیاورد
گر به توانگری رسد نوبتی از گدایی است.سعدی. || سر برانداختن. سر فروافکندن:
سری به صحبت بیچارگان فرودآور
همینقدر که ببوسند خاک پایی را.سعدی.
