لغت نامه دهخدا
ساهور. ( ع اِ ) بیداری. || بسیاری. ( ازاقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || ماه تاب. ( منتهی الارب ). || هاله ماه. || غلاف ماه. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || ماه. ( اقرب الموارد ). || نه روز باقی ازماه. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || سایه زمین بر روی زمین. ( منتهی الارب ). سایه زمین. ( اقرب الموارد ). || روی زمین. ( منتهی الارب ):کسوف؛ دخول قمر در ساهور. ( از اقرب الموارد ). || خروج قمر از ساهور؛ آشکار شدن ماه آن. ( از اقرب الموارد ). || بن چشم. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || ساهور العین؛ بن چشمه و منبع آب آن. ( اقرب الموارد ).
ساهور. ( اِخ ) کوهی است در مغرب که معدن سنگی است بهمین نام، و آن سنگی که جمیع سنگهای سخت را قطع کند. و بجای ها میم هم بنظر آمده است. اﷲ اعلم. ( برهان ) ( آنندراج ).
