مزدیسنی

مزدیسنی. [ م َ دَ ی َ ] ( حامص مرکب ) به لغت زند خداپرستی. ( ناظم الاطباء ). || ( ص مرکب، اِ مرکب ) زردشتی. مزدیسنی و جمع آن مزدیسنان اسمی است که به زرتشتیان میدهیم. ( یسنا ج 1 تألیف پورداود ص 24 ). پرستنده مزدا. زردشتیان کلمه «مزدیسنا» را به صورت مزدیسنی نیز تلفظ کنند. ( از حاشیه برهان ج 4 ذیل مزدیسنا و مزدیسنی ). و رجوع به مزدیسنا شود.

زردشتی.

مزداپرستی، خداپرستی، کیش زردشتی، مزدیستی هم گفته اند
خداپرستی در زند

💡 دربارهٔ اهمیت دُرون میَزد متنی در کتاب روایات پهلوی با دادستان دینی آمده است. میَزد به معنی نذر یا ولیمه غیرمایع است مانند گوشت و نان و غیره که در جشن‌های مذهبی و سایر مراسم دیگر مانند آفرینگان و پزش، برای پیروان آئین مزدیسنی لازم بوده‌است.

💡 آنکتیل دوپرون در دستنویس‌های خویش از دستور داراب کومانا همواره به نیکی یادکرده، خود را مدیون گشاده‌رویی و سخاوت‌های استادش دستور داراب کومانا می‌داند(۵). درود بر دستور جاماسپ ولایتی، درود بر دستور داراب کومانا و درود بر آنکتیل دوپرون که باعث آغاز و ریشه گرفتن چنین جنبش شگرفی در شناخت آموزه‌های مینوی اشوزرتشت و جهان‌بینی مزدیسنی در سده‌های اخیر شدند. ائیتره په ایتنام اشونام فره وشیم یزمیده (:بر روان پاک همهٔ آموزگاران پارسا درود باد).