لغت نامه دهخدا
( زلقة ) زلقة. [ زَ ل َ ق َ ] ( ع اِ ) سنگ تابان. ( از تاج العروس ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || زن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
زلقة. [ زَ ق َ ] ( ع اِ ) زلاقة. جای لغزان. ( ناظم الاطباء ).
زلقه. [ زَ ق َ / ق ِ ] ( از ع، اِ ) لغزش و سقوط و افتادگی: زلقه قدم؛ لغزش پا. ( ناظم الاطباء ).