لغت نامه دهخدا
رعیه. [ رَ عی ی َ ] ( ع اِ ) رَعیَت. رَعیَة:
امیری بر سر ارباب حکمت
ترا ارباب حکمت چون رعیه
تو آن معطی مکرم کز تو هرگز
نباشد کف رادت بی عطیه.سوزنی.رجوع به رَعیَت شود.
رعیه. [ رَ عی ی َ ] ( ع اِ ) رَعیَت. رَعیَة:
امیری بر سر ارباب حکمت
ترا ارباب حکمت چون رعیه
تو آن معطی مکرم کز تو هرگز
نباشد کف رادت بی عطیه.سوزنی.رجوع به رَعیَت شود.
