ذکوه

( ذکوة ) ذکوة. [ ذَک ْ وَ ] ( اِخ ) بیشه ای است شیرناک. مأسدةای است.
ذکوة. [ ذَک ْوَ ] ( ع اِ ) فروزینه که بدان آتش برافروزند. گیره. || سوخت. || خدرک زبانه زن. || تیزکننده. || مذبوح. گلوبریده.
ذکوة. [ ذَ کا ت ] ( ع مص ) ذبح. گلو بریدن: و منه الحدیث: ذکوةالجنین ذکوة اُمه؛ یعنی بچه درون شکم حیوان با ذبح کردن به وجه شرعی مادر او حلال شود و ذبح دیگر نخواهد.