لغت نامه دهخدا
ختت. [ خ َ ت َ ] ( ع مص )فتور بدن و سستی آن. ( از منتهی الارب ) ( معجم الوسیط ) ( اقرب الموارد ). سستی و کوفتگی که انسان در بدن خود می یابد. ( از متن اللغة ).
ختت. [ خ َ ت َ ] ( ع مص )فتور بدن و سستی آن. ( از منتهی الارب ) ( معجم الوسیط ) ( اقرب الموارد ). سستی و کوفتگی که انسان در بدن خود می یابد. ( از متن اللغة ).
فتور بدن و سستی آن سستی و کوفتگی که انسان در بدن خود می یابد.