لغت نامه دهخدا
خایه زر. [ ی َ / ی ِ ی ِ زَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از آفتاب. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || گلوله زر. ( آنندراج ):
در آن گوهرین گنج بن ناپدید
بدی خایه زر خدای آفرید
زمانه دگر گونه آیین نهاد
شد آن مرغ کو خایه زرین نهاد.نظامی.
